حالت موضوع بندی | حالت خطی

مشاهده پروفایل

اشعــار مــولانــا

از بهـــر خــدا عشق دگر بــــــار مــــداریــد

در مجلس جـــان فکر دگـــر کار مداریــــــد

بار دگــر و کار دگر کفــــــر و محــالــسـت

در مجلس دیـــــن مـــذهب کفــار مــداریــــد

در مجلس جـــان فکــر چنانست کــه گفتــــار

پنهـــان چو نمی مانــد اضمــــار مـداریــــــد

گــــر بانگ نیاید ز فســــا بــــوی بیــایـــــــد

در دل نظـــــر فاحشه آثـــــار مـــــداریــــــد

آن حـــارس دل مشرف جان سخت غیورست

با غیــرت او رو سوی اغیـــار مــــداریـــــد

هر وسوسه را بحث و تفکــر بما خـوانیــــــد

هــــر گمشده را سرور و ســــالار مــداریــد

یاقوت کــرم قــوت شما بـــــاز نگیـــــــــــرد

خـــــود را گــرو نفس علف خـــوار مداریــد

العزه الله جمیعــــــــا چــــــــو شنیــــــــد یت

خـــاطر به ســــوی سبلت و دستـار مداریـــد

چـــون اول خط نقطه بــــــد و آخــــر نقطــه

خـــــود را تبــع گـــردش پرگار مـــداریـــــد

در مشهـــد اعظم به تشهـــــــد بنشینیـــــــــــد

هش را بـــه ســوی گنبـــد دوار مـــداریــــــد

انکـــار بسوزد چـــو شهــادت بفــــــــــروزد

با ش-ا-هـــــد حـــق نکرت انکـــــار مـــداریـــد

یک نیم جهــــان کرکس و نیمش چــو مــردار

هین چشــــم چـو کرکس سوی مردار مداریـد

آن نفس فـــریبنــده که غــرست و غرورسـت

هین عشق بـــرآن غــره غـــــــرار مــداریـــد

گه زلف بـــرافشانــد و گــه جیب گشــایــــــد

گلگونـــه او را بجـــز از خــــار مــــداریـــد

او یـــــار وفـا نبود و از یـــــــار ببــــــــــرد

آن ده دلـــه را محـــرم اســرار مــــداریـــــد

او باده بریزد عــوضش ســرکه فــروشـــــــد

آن حـــامضه را ســـاقــی و خمــار مــداریــد

مـــا حلقه مستان خــوش ســــاقی خــویشیـــم

مـــا را سقط و بارد و هوشیـــار مــــداریــــد

گـــر ناف دهی پشک فروشد عـــوض مشک

آن نــــاف ورا نــافــه تاتــــــار مـــــداریـــــد

چـــون روح برآمـــد به ســـر منبر تذکیــــــر

خـــــود را سپس پـــرده گفتـــــــار مـــداریـد

مشاهده پروفایل

اگـــــر تـــو عاشقی غم را رهــــــا کن
عـــروسی بین و مـــاتم را رهــا کــــن
تو دریـــا باش و کشتـــی را برانــــداز
تو عالـــم باش و عالـــــم را رهــا کـن
چـــو آدم توبـــه کن وارو بـــــه جنـت
چـــــه وز-ن-د-ا-ن آدم را رهــــــــا کــــن
بـــرابـــر چرخ چــون عیســی مریــم
خــــر عیسی مـــریم را رهــــــا کــن
وگـــر در عشق یوسف کف بریـــــدی
همـــو را گیر و مرهم را رها کــــــن
وگــر بیدار کــردت زلــف درهـــــــم
خیــــال و خواب درهم را رهـــا کـــن
نفخت فیه من روحــی رسیــــــده ست
غم بیش و غــــم کـــم را رهـــــا کـــن
مسلم کـــن دل از هستــــــی مسلــــــم
امیـــــد نــامسلــم را رهــــــــــا کــــن
بگیـــــر ای شیــرزاده خــوی شیــران
سگـــــان نـــا معلــم را رهـــــا کــــن
حریصـــان را جگــرخون بین وگرگین
گـــــر وناسور محکم را رهــــا کـــن
بـــرآن آرد تــــو را حرص چــو آزر
کـــه ابراهیــم ادهـــــم را رهـــا کــن
خمش زان نـــــوع کوته کن سخن را
کــه الله گـــو اعلــم را رهـــــــا کــن
چـــو طالع گشت شمس الـــدین تبریز
جهــــــان تنگ مظلـــم را رهــا کــن

مشاهده پروفایل

آمـــــد بهار ای دوستــــان منزل سوی بستـان کنیــم
گـــرد غریبان چمن خیـــزید تــــا جولان کنیـــــــــم
امروز چون زنبورها پران شویم از گل بـــه گـــــل
تا در عسل خــانه جهان شش گوشه آبادان کنیـــــــم
آمد رسولی از چمن کــاین طبل را پنهان مــــــــزن
مـــا طبل خـــانه عشق را از نعره ها ویران کنیــــم
بشنـــو سماع آسمان خیـــــزید ای دیـــــوانگـــــــان
جـــانم فـــدای عاشقان امروز جان افشان کنیــــــــم
زنجیـــرها را بردریم مــاهر یکی آ-ه-ن-گـــــــریـــــم
آهن گـــــزان چون کلبتین آ-ه-ن-گ آتشدان کنیــــــــــم
چون کـــوره آ-ه-ن-گــران در آتش دل می دمیـــــــــم
کهن دلان را زین نفس مستعمـــل فــرمان کنیـــــــم
آتش در این عــالم زنیم وین چرخ را برهم زنیـــــم
وین عقل پا برجـــایرا چون خویش سرگردان کنیــم
کوبیم ما بی پا و سرگه پای میـــدان گــــــاه ســـــر
مــاکی به فـــرمان خودیـــم تا این کنیم و آن کنیــــم
نی نی چو چوگانیم مــا در دست شه گـردان شـــده
تــــا صد هـــزاران گوی را در پای شه غلطان کنیم
خـــامش کنیم و خامشی هم مـــــایه دیــــوانگیـسـت
این عقـــل باشـــد که آتشی در پنبــــــه پنهان کنیــم

مشاهده پروفایل

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
ترک من خراب شب گرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا کن
خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا
بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن
بر ش-ا-ه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن
دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد
از برق این زمرد هی دفع اژدها کن
بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی
تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

مشاهده پروفایل

اي يوسف خوش نام ما خوش مي‌روي بر بام ما
اي درشکسته جام ما اي بردريده دام ما
اي نور ما اي سور ما اي د-و-ل-ت منصور ما
جوشي بنه در شور ما تا مي‌شود انگور ما
اي دلبر و مقصود ما اي قبله و معبود ما
آتش زدي در عود ما نظاره کن در دود ما
اي يار ما عيار ما دام دل خمار ما
پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پاي دل جان مي‌دهم چه جاي دل
وز آتش سوداي دل اي واي دل اي واي ما

مشاهده پروفایل

تو از خواری همی‌نالی نمی‌بینی عنایت‌ها
مخواه از حق عنایت‌ها و یا کم کن شکایت‌ها
تو را عزت همی‌باید که آن فرعون را شاید
بده آن عشق و بستان تو چو فرعون این ولایت‌ها
خنک جانی که خواری را به جان ز اول نهد بر سر
پی اومید آن بختی که هست اندر نهایت‌ها
دهان پر-پست می‌خواهی مزن سرنای د-و-ل-ت را
نتاند خواندن مقری دهان پر-پست آیت‌ها
ازان دریا هزاران شاخ شد هر سوی و جویی شد
به باغ جان هر خلقی کند آن جو کفایت‌ها
دلا منگر به هر شاخی که در تنگی فرومانی
به اول بنگر و آخر که جمع آیند غایت‌ها
اگر خوکی فتد در مشک و آدم زاد در سرگین
رود هر یک به اصل خود ز ارزاق و کفایت‌ها
سگ گرگین این در به ز شیران همه عالم
که لاف عشق حق دارد و او داند وقایت‌ها
تو بدنامی عاشق را منه با خواری دونان
که هست اندر قفای او ز ش-ا-ه عشق رایت‌ها
چو دیگ از زر بود او را سیه رویی چه غم آرد
که از جانش همی‌تابد به هر زخمی حکایت‌ها
تو شادی کن ز شمس الدین تبریزی و از عشقش
که از عشقش صفا یابی و از لطفش حمایت‌ها

مشاهده پروفایل

گفتم که ای جان خود جان چه باشد
ای درد و درمان درمان چه باشد
خواهم که سازم صد جان و دل را
پیش تو قربان قربان چه باشد
ای نور رویت ای بوی کویت
اسرار ایمان ایمان چه باشد
گفتی گزیدی بر ما دکانی
بر بی‌گناهی بهتان چه باشد
اقبال پیشت سجده کنانست
ای بخت خندان خندان چه باشد
بگشای ای جان در بر ضعیفان
بر رغم دربان دربان چه باشد
فرمود صوفی که آن نداری
باری بپرسش که آن چه باشد
با حسن رویت احسان کی جوید
خود پیش حسنت احسان چه باشد
تو شیری و ما انبان حیله
در پیش شیران انبان چه باشد
بردار پرده از پیش دیده
کوری شیطان شیطان چه باشد
بس خلق هستند کز دوست مستند
هرگز ندانند که نان چه باشد

مشاهده پروفایل

بیش مکن همچنان خانه درآ همچنین
ای ز تو روشن شده صحن و سرا همچنین
باده جان خورده‌ای دل ز جهان برده‌ای
خشم چرا کرده‌ای چیست چرا همچنین
حلقه درآ روی باز بر همه خوبان بتاز
سجده کنم در نماز روی تو را همچنین
ای صنم خوش سخن حلقه درآ رقص کن
عشق نگردد کهن حق خدا همچنین
هر که در این روزگار دارد او کار بار
بنده شده‌ست و شکار یار مرا همچنین

مشاهده پروفایل

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد
رخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد
سر من مست جمالت دل من دام خیالت
گهر دیده نثار کف دریای تو دارد
ز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردم
که خیال شکرینت فر و سیمای تو دارد
غلطم گر چه خیالت به خیالات نماند
همه خوبی و ملاحت ز عطاهای تو دارد
گل صدبرگ به پیش تو فروریخت ز خجلت
که گمان برد که او هم رخ رعنای تو دارد
سر خود پیش فکنده چو گنه کار تو عرعر
که خطا کرد و گمان برد که بالای تو دارد
جگر و جان عزیزان چو رخ زهره فروزان
همه چون ماه گدازان که تمنای تو دارد
دل من تابه حلوا ز بر آتش سودا
اگر از شعله بسوزد نه که حلوای تو دارد
هله چون دوست به دستی همه جا جای نشستی
خنک آن بی‌خبری کو خبر از جای تو دارد
اگرم در نگشایی ز ره بام درآیم
که زهی جان لطیفی که تماشای تو دارد
به دو صد بام برآیم به دو صد دام درآیم
چه کنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد
خمش ای عاشق مجنون بمگو شعر و بخور خون
که جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد
سوی تبریز شو ای دل بر شمس الحق مفضل
چو خیالش به تو آید که تقاضای تو دارد

مشاهده پروفایل

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی
سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا
نور تویی سور تویی د-و-ل-ت منصور تویی
مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا
قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی
قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا
حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی
روضه اومید تویی راه ده ای یار مرا
روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی
آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا
دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی
پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا
این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی
راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

حالت موضوع بندی \| حالت خطی ----اشعار مولانا----
نویسنده	پیام