[alijun مشاهده پروفایل جستجو ارسال های کاربر جستجوی موضوعات کاربر ارسال پیام ارسال ایمیل]

داستان پادشاه و دهکده

یکی بود یکی دیگه هم اومد.. پادشاهی بود بدون تاج و بدون م-م-ل-ک-ت.. تا یه روز به این فکر افتاد که دهکده ای درست کنه. تو رویاهاش میدید که دهکده ای سرسبز وخرم داشته باشه. دهکده نیاز به باغبونهای خوب داشت تا هر کدوم بتونن یه باغ بسازن. باغبونها کم کم اومدن. هر کدوم چندتا باغ ساختن. بین این باغبونها هم باغبون خوب بود هم باغبون بد. بعضی از اونا کارشون رو خیلی خوب بلد بودن و چندتا باغ آباد و خرم ساخته بودن که میوه های خوبی داشت. اونقدر میوه های خوبی داشت که هم مردم دهکده ازش استفاده میکردن و هم مردم آبادی های دیگه.این باغبونا همه فکر و ذکرشون آباد کردن باغشون بود و در نهایت آباد کردن دهکده. آخه اونا دهکده رو خیلی دوست داشتن. اما تعدادی باغبون هم بودن که زیاد از آبادگری چیزی سرشون نمیشد.
گذشت و گذشت دهکده هر روز قشنگتر و زیبا تر میشد. پادشاه هم خوشحالتر. اون با باغبوناش مهربون بود. باغبونا هم اونو دوست داشتن. دهکده هر روز بزرگتر میشد. پادشاه کمکم به این فکر افتاد که واسه ده کدخدا پیدا کنه بعدشم هم دید که به چند تا وزیر نیاز داره. اون موقع ها چون به دهکده خیلی اهمیت میداد تو انتخابش خیلی دقت میکرد. حتی اگر هم میدید که وزیری با باغبونا بد رفتاری میکنه با اون وزیر برخورد میکرد.
زمان زیادی گذشت باغبونهای زیادی اومدن. خیلیا موندگار شدن اما تعدادی هم زود رها کردن و رفتن. اون باغبونهایی که برای باغهاشون زحمت کشیده بودن میموندن تا ازش مراقبت کنن. یه تعداد از اونا هم که باغهاشون چیزی نداشت محصولشون فقط علف هرز بود که هیچ خاصیتی داشت.
زمان زیادی گذشت پادشاه کم کم داشت دهکده رو فراموش میکرد اون حتی دیگه نمیدونست و نمیتونست زحمتهای باغبوناشو به یاد بیاره. باغبونای خوبش یکی یکی میرفتن اماپادشاه متوجه نبود. دهکده از دور سبز بود اما واردش که میشدی میدیدی که بیشتر همون علفهای هرز و بی مصرفن. باغهای پربار رو میبستن یا خودش یا کدخداش.
اون باغ های پربار کم کم خشک شدن. امااونقدر باغهای خوبی بودن که اگر پادشاهه درشون رو باز میذاشت بازم میشد مثل روزای خوبش.. اما پادشاه دیگه اونروزا رو نمیخواست.
باغبونای جدید هم که میومدن از همه جا بیخبر فکر میکردن که دهکده همیشه اینجوری بوده. همیشه بازی تو علفها کار این دهکده بوده.
پادشاه هم که با یه سری باغبون جدید سر خودشو گرم کرده بود و جالب اینکه حتی نمیخواست برای یه بار هم که شده برگهای قدیمی و زرین دهکده خودش رو ورق بزنه و ببینه که در قدیمهای نه خیلی دور چه دهکده زیبایی داشت. کارش شده بود روندن باغبونهای قدیمیش که هر باغ پربارشون رو مدتها براش زحمت کشیده بودن. اینجوری شد که هر چی زمان میگذشت پادشاه هم کوچیکتر میشد.

[Nefer Titi مشاهده پروفایل جستجو ارسال های کاربر جستجوی موضوعات کاربر ارسال پیام ارسال ایمیل]

باز هم ممنونم. آدمي ساخته افكار خويش است، فردا همان خواهد شد كه امروز مي انديشيده است.