حالت موضوع بندی | حالت خطی

مشاهده پروفایل

[ لینک ها فقط برای اعضا قابل نمایش هستند - برای عضویت کلیک کنید ]

حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه‌ای

گفت یا آب است یا خاک است یا پروانه‌ای!

گفتمش احوال عمرم را بگو این عمر چیست ؟

گفت یا برق است یا باد است یا افسانه‌ای!

گفتمش اینها که می بینی چرا دل بسته اند؟

گفت یا خوابند یا مستند یا دیوانه‌ای!

گفتمش احوال عمرم را پس از مردن بگو؟

گفت یا باغ است یا نار است یا ویرانه‌ای!

ابو سعید ابوالخیر

مشاهده پروفایل

[ لینک ها فقط برای اعضا قابل نمایش هستند - برای عضویت کلیک کنید ]

...فقط"هيچ" ...
همان چيزي ست كه بايد خواست از اين آشفته بازار ..
از اين جنگل كه "گرگانش"..
صدايي نرم دارند..
از اين دنيا كه "يارانش" نگاهي بس نوازشگر..
وليكن خنجري در دست دارند..
دو دست خويش را هم نهان كرده ..
به رويت چهره اي شاداب دارند...
درانديشه ولي..
روياي مرگت را به سر دارند..!!!
تو فريادي زني در جنگلي ساكت..
همان جنگل كه "گرگانش".. صدايي نرم دارند!
چمن ها خشك خشك و
درختان خيس خيس ..
زني تنها كه دستش ميكشد
بر شاخه اي .. باران زده ..
به اميد عبوري بي هدف از انتها !
نگاهي مي كند .. اما ..
نمي بيند ..
نمي گويد ..
نمي خواهد..
به جز يك چيز:
همان چيزي كه بايد خواست از اين آشفته بازار ..
هيچ..
هيچ..
هيچ..
فقط يك چيز:
برقص با من
به اميد عبوري بي هدف از انتها !!!

مشاهده پروفایل

[ لینک ها فقط برای اعضا قابل نمایش هستند - برای عضویت کلیک کنید ]

برای تو و خویش
چشمانی آرزو می‌كنم
كه چراغ‌ها و نشانه‌ها را
در ظلمات‌مان
ببیند.

گوشی
كه صداها و شناسه‌ها را
در بیهوشی‌مان
بشنود.

برای تو و خویش، روحی
كه این همه را
در خود گیرد و بپذیرد.

و زبانی
كه در صداقت خود
ما را از خاموشی خویش
بیرون كشد
و بگذارد
از آن چیزها كه در بندمان كشیده است
سخن بگوییم.

مارگوت بیکل
ویرایش و برگردان: احمد شاملو

مشاهده پروفایل

رود باید شد و رفت

دشت باید شد و خواند

در من این جلوۀ اندوه ز چیست ؟

در تو این قصۀ پرهیز ــ که چه ؟

در من این شعلۀ عصیان نیاز

در تو دمسردی ِ پاییز ــ که چه ؟

حرف را باید زد!

درد را باید گفت!

سخن از مهر من و جور ِ تو نیست

سخن از متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن ِ پندار ِ سرورآور ِ مهر

آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد ؟

و نشستن در بُهت ِ فراموشی یا غرق ِ غرور ؟

من چه می گویم ، آه ...

با تو اکنون چه فراموشی ها

با من اکنون چه نشستن ها، خاموشی هاست...

« حمید مصدق »

مشاهده پروفایل

ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه ایم
با خرابات آشنائیم از خرد بیگانه ایم
خویشتن سوزیم و جان بر سر نهاده شمع وار
هر کجا در مجلسی شمعی است ما پر پروانه ایم
اهل دانش را در این گفتار با ما کار نیست
عاقلان را کی زبان دارد که ما دیوانه ایم
گرچه قومی را صلاح و نیکنامی ظاهر است
ما بقلاشی و رندی در جهان افسانه ایم
اندرین ره گر بدانی هر دو بر یک جاده ایم
وندرین کوی ار ببینی هر دو از یک خانه ایم
خلق میگویند جاه و فضل در فرزانگیست
گو مباش اینها که ما رندان نافرزانه ایم
عیب تست ار چشم گوهربین نداری ورنه ما
هر یک اندر بحر معنی گوهر یکدانه ایم
از بیابان عدم دی آمده فردا شده
کمتر از عیسی یک است کاندرین کاشانه ایم
سعدیا گر باده صافیت باید بازگو
ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه ایم

<سعدی شیرین سخن>

مشاهده پروفایل

همه لرزش ِ دست و دل ام

از آن بود
که عشق
پناهی گردد،
پروازی نه
گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق
چهره ی آبی ات پیدا نیست.

و خُنکای مَرهمی
برشعله ی زخمی
نه شور ِ شعله
برسرمای درون.

آی عشق آی عشق
چهره ی سرخ ات پیدا نیست.

غبار تیره ی تسکینی
بر حضورِ وَهن
و دنج رهایی
برگریز حضور،
سیاهی
بر آرامش ِ آبی،
وسبزه ی برگچه
بر ارغوان

آی عشق آی عشق
رنگ آشنایت
پیدا نیست.

«احمد شاملو»

مشاهده پروفایل

وقتی گفتم:
دوستت دارم
می دانستم انقلابی است علیه قبیله
و ناقوس رسوایی را به صدا درآورده ام
می خواستم برانداز سلطه باشم
تا جنگل های انبوه برویند
و آبی دریاها فزونی یابد
و کودکان جهان آزاد شوند
پایان عصر بربریت را می خواستم
مرگ آخرین پادشاه را
وقتی که دوستت داشتم
می خواستم درهای حرم سراها را بشکنم
سینه ی زنان را از دندان مردان رها کنم
وقتی گفتم «دوستت دارم»
می دانستم الفبای تازه ای برای شهر بی سوادها اختراع می کنم
و به مردم شرابی می بخشم که نمی شناسند

***

وقتی گفتم «دوستت دارم»
می دانستم بربرها با نیزه های
زهرآلود و کمان های کشیده
تعقیبم می کنند
عکسم را به دیوار می چسبانند
اثر انگشتم را در کلانتری ها پیگیری می کنند
و جایزه ی بزرگ نصیب کسی ست که سر بریده ام را بیاورد
تا به سر در شهر
مثل پرتغالی لبنانی آویزان شود
وقتی اسمت را بر دفتر گل ها می نوشتم
می دانستم مردم مقابلم هستند
دراویش و جاهل ها
آن ها در وراثت شان از عشق تهی
علیه منند
گفتم آخرین پادشاه را بکشم - د-و-ل-ت
عشق تو را به پا کنم - که تو ملکه اش هستی
می دانستم که فقط گنجشک ها با من
اعلام انقلاب می کنند...

مشاهده پروفایل

(June 2011 26 15:33)Renegade نوشته شده: [ لینک ها فقط برای اعضا قابل نمایش هستند - برای عضویت کلیک کنید ]
از تو ای عشق در این دل چه شرر ها دارم

یادگار تو چه شب ها چه سحر ها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفر ها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی

تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم

که به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم

گرچه ز آن زلف،گره ها زده ای در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توأم

سرخوش از آه وغم و درد شب و روز توأم

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه ی توست

باز اگر آب حیاتی است ز پیمانه ی توست

باز اگر راحت جانی بود افسانه توست

باز هم عقل کسی راست که دیوانه ی توست

شکوه بی جاست مرا کشتی و جانم دادی

آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو

عاقلان بیهوده خندند به دیوانه ی تو

نقد جان گرچه بود قسمت پیمانه ی تو

آه از آن که نشد ،مست ز میخانه ی تو

کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق!

آن دلی کز تو نلرزد به چه ارزد ا ی عشق؟

مشاهده پروفایل

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل بدیم
پرده برانداختی کار به اتمام رفت

ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت
سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت

مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق
خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت

عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت

هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت
آخر عمر از جهان چون برود خام رفت

ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان
راه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت

همت سعدی به عشق میل نکردی ولی
می چو فروشد به کام عقل به ناکام رفت...

مشاهده پروفایل

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه ی لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای ؟
بر صلیب عشق دارم کرده ای؟
خسته ام زین عشق ، دلخونم نکن
من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو لیلا ی تو ، من نیستم
گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پنهان و پیدایت منم
سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق ، یکجا باختم
کردمت آواره ی صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
بر حریم خانه ام در می زنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا ش-ا-هت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

حالت موضوع بندی \| حالت خطی مجموعه اشعار برگزیده
نویسنده	پیام