حالت موضوع بندی | حالت خطی

مشاهده پروفایل

مامان ایران!

مامان ایران! چه‌قدر سنگینه خوابت

چه‌قدرخاکستریه آفتابت

ما موهاتو سفید کردیم، نگو نه

ما رؤیاتو شهید کردیم، نگو نه

ما خواستیم پهلوونا بنده باشن

ما خواستیم سفره‌ها شرمنده باشن

نفهمیدیم باهات همسرنوشتیم

تو آتیش از گل و بلبل نوشتیم

چه‌قدر کاغذ سیا کردیم دروغی

هزارتا فیل هوا کردیم دروغی

مامان ایران! بیدارشو! ما بیداریم

دیگه از ساده‌گی دست برمی‌داریم

تمام بچه‌هات می‌خوان بیدارشی

علاج دردای این روزگارشی

مامان ایران! چه‌قدر سنگینه خوابت

چه‌قدر خون ریخته رو برگ کتابت

با ما قهری و حق داری، می‌دونیم

ما رو تنها نمی‌ذاری، می‌دونیم

کتک خوردیم ازت اما دوباره

یه حسی ما رو به سمتت میاره

آخه جایی جز آغوشت نداریم

تا ختم قصه این‌جا موندگاریم

اگه نزدیک تو باشیم قبوله

چه با سکته بمیریم، یا گلوله...

مامان ایران! بیدارشو! ما بیداریم

دیگه از ساده‌گی دست برمی‌داریم

تمام بچه‌هات می‌خوان بیدارشی

علاج دردای این روزگارشی

مشاهده پروفایل

قهر

تو قهر کردی وآوازخونِ تو، کارش سکوت شد

گیتار پیرِ من، محکومِ چتری از تار عنکبوت شد

تو قهر کردی و دیگه پیانو رو ناکوک می‌زنم

هی سرفه می‌کنم، خمیازه می‌کشم، مشکوک می‌زنم

تو قهر کردی و سایه‌م شبانه روز، سیگار می‌کشه

یه دستِ ناپدید بین من و جهان دیوار می‌کشه

تو قهر کردی و روی گرامافون یه صفحه‌ی سیاس

ری‌چارلز بعد از این مهمون دائم دلتنگیای ماس

این قهرو بشکن و هر چی که سرنوشت واسه م رقم زده

نقشِ برآب کن

هرجای زندگیت، حس کردی دیگران درکت نمی کنن

رو من حساب کن

تو قهر کردی و قرص مُسکنم، باز بی‌اثر شده

افسردگی همه‌ش بین دقیقه‌هام گرم تردده

بی‌تو همه منو مثل یه خوابِ بد، از یاد می‌برن

روزام شبیه هم، لبخندای منم از قبل کم‌ترن

بی‌تو هوام پَسه، این رادیو همه‌ش رو موج ماتمه

پیش چشای من هر منظره دیگه مثل جهنمه

عکسم تو آینه کابوس من شده، هی آه می‌کشه

دستِ خدا شبو رو آسمون من بی‌ماه می‌کشه

این قهرو بشکن و هر چی که سرنوشت واسه م رقم زده

نقشِ برآب کن

هرجای زندگیت، حس کردی دیگران درکت نمی کنن

رو من حساب کن

مشاهده پروفایل

عشق‌ِ خطّای‌ موازی‌

من‌ُ تو مثل‌ِ دوتا خط‌ می‌مونیم‌،
که‌ تو یه‌ دفترِ مشق‌ اسیر شُدیم‌ !

نرسیدیم‌ به‌ هم‌ُ آخرشم‌،
تو همون‌ دفترِ کهنه‌ پیر شُدیم‌ !

بی‌هم‌ُ کنارِ هَم‌ روزا گذشت‌،
دستای‌ من‌ نرسید به‌ دست‌ِ تو !

می‌دونیم‌ که‌ ما به‌ هَم‌ نمی‌رسیم‌،
مگه‌ با شکست‌ِ من‌ ، شکست‌ِ تو !

من‌ نمی‌رسم‌ به‌ تو آخرِ بازی‌ همینه‌ !
آخرِ عشق‌ِ دوتا خط‌ِ موازی‌ همینه‌ !

اگر من‌ بشکنم‌ُ تو بی‌خیال‌،
بگذری‌ از من‌ُ تنهام‌ بذاری‌،

اگه‌ با تموم‌ِ این‌ خاطره‌ها،
تو همین‌ دفترِ مَشق‌ جام‌ بذاری‌،

بعد از اون‌ دیگه‌ نه‌ من‌ مال‌ِ منه‌،
نه‌ تو تکیه‌گاه‌ِ این‌ شکسته‌یی‌ !

بیا عاشق‌ بمونیم‌ کنارِ هَم‌،
نگو از این‌ نرسیدن‌ خسته‌یی‌ !

تو نمی‌رسی‌ به‌ من‌ آخرِ بازی‌ همینه‌ !
آخرِ عشق‌ِ دوتا خط‌ِ موازی‌ همینه‌ !

مشاهده پروفایل

خنده‌ی‌ تو

خندت‌ُ اَزَم‌ نگیر ، نذار به‌ گریه‌ خو کنم‌ !

تو که‌ باشی‌ می‌تونم‌ خورشیدُ آرزو کنم‌ !

شب‌ سیاه‌تَر از همیشه‌س‌ ، خنده‌ت‌ُ اَزَم‌ نگیر !

نذار آلوده‌ بِشم‌ ، به‌ سایه‌های‌ شب‌ِ پیر !

خنده‌هات‌ مثل‌ِ طلسم‌ِ واسه‌ رویینه‌ شُدن‌ !

خنده‌هات‌ یه‌ خنجره‌ تو دستای‌ خالی‌ِ من‌ !

خنده‌ت‌ُ اَزَم‌ نگیر وقتی‌ می‌رَم‌ به‌ جنگ‌ِ شب‌،

بذار از تو تازه‌ شَم‌ ! بذار وطن‌ شه‌ این‌ وطن‌ !

از صدای‌ گریه‌ وُ ضجّه‌ وُ ناله‌ خسته‌اَم‌ !

از دیاری‌ که‌ تو اون‌ خنده‌ محاله‌ خسته‌اَم‌ !

خسته‌اَم‌ از این‌ همه‌ مرثیه‌خون‌ِ نااُمید !

از کلاغی‌ که‌ تو هیچ‌ قصّه‌یی‌ خونه‌ش‌ نرسید !

من‌ُ سِحرِ خنده‌هات‌ کن‌ ! شب‌ُ گُم‌ کن‌ تو چشات‌ !

بذار آروم‌ بگیرم‌ ، تو نقره‌ریزِ خنده‌هات‌ !

خنده‌هات‌ مثل‌ِ طلسم‌ِ واسه‌ رویینه‌ شُدن‌ !

خنده‌هات‌ یه‌ خنجره‌ تو دستای‌ خالی‌ِ من‌ !

خنده‌ت‌ُ اَزَم‌ نگیر وقتی‌ می‌رَم‌ به‌ جنگ‌ِ شب‌،

بذار از تو تازه‌ شَم‌ ! بذار وطن‌ شه‌ این‌ وطن‌ !

مشاهده پروفایل

شب‌ِ بارونی‌ِ تهرون‌

شب‌ِ بارونی‌ِ تهرون‌ ، شب‌ِ نمناک‌ِ ترانه‌س‌ !

شب‌ِ رگبارِ عزیزِ خاطرات‌ِ عاشقانه‌س‌ !

پرسه‌ی‌ من‌ُ تو با هم‌ ، تو محلّه‌های‌ شِمرون‌ !

نقره‌ریزِ خنده‌ی‌ تو ، زیرِ قطره‌های‌ بارون‌ !

کوچه‌های‌ تنگ‌ِ تجریش‌ ، پرسه‌های‌ خیس‌ِ دَربَند !

رو لب‌ِ تو زنده‌ می‌شُد ، خط‌ِ جادویی‌ِ لبخند !

می‌دویدیم‌ زیرِ بارون‌ ، زنده‌گی‌ تو مُشت‌ِ ما بود !

هَر نگاه‌ِ تو شروع‌ِ یکی‌ از ترانه‌ها بود !

چترِ من‌ ، روسری‌ِ تو ! چترِ تو ، بارونی‌ِ من‌ !

پرسه‌هامون‌ دیدنی‌ بود ، اِی‌ همیشه‌گی‌تَرین‌ زَن‌ !

بی‌تو کوچه‌های‌ تهرون‌ ، لایق‌ِ پرسه‌ زَدَن‌ نیست‌ !

غیر از این‌ سایه‌ی‌ خسته‌ ، کسی‌ همپَرسه‌ی‌ من‌ نیست‌ !

دوتایی‌ دَم‌ می‌گرفتیم‌ ، شعرِ آ-ه-ن-گای‌ دورُ

صدای‌ ما تازه‌ می‌کرد ، کوچه‌های‌ سوت‌ُ کورُ

وقتی‌ دلگیری‌ُ تنها... بوی‌ موهات‌ زیرِ بارون‌...

میون‌ِ این‌ همه‌ کوچه‌... ساحل‌ِ غم‌ِ فریدون‌...

اِی‌ سوارِ اسب‌ِ ابلق‌... یه‌ شب‌ِ مهتاب‌ِ فرهاد...

واسه‌ تو قدِ یه‌ بَرگم‌... یا فروغی‌ ، شعرِ شیاد...

حالا اون‌ محلّه‌ها رُ پَرسه‌ می‌زنم‌ دوباره‌ !

بی‌تو تهرون‌ چه‌ غریبه‌س‌ ، تو دِلم‌ بارون‌ می‌باره‌ !

چترِ من‌ ، روسری‌ِ تو ! چترِ تو ، بارونی‌ِ من‌ !

پرسه‌هامون‌ دیدنی‌ بود ، اِی‌ همیشه‌گی‌تَرین‌ زَن‌ !

بی‌تو کوچه‌های‌ تهرون‌ ، لایق‌ِ پرسه‌ زَدَن‌ نیست‌ !

غیر از این‌ سایه‌ی‌ خسته‌م‌ ، کسی‌ همپَرسه‌ی‌ من‌ نیست‌

مشاهده پروفایل

بوف‌ِ کور

نوزده‌ِ فروردین‌ِ سی‌ ، پاریس‌ْ چشاش‌ُ بسته‌ بود !
صدای‌ جیغ‌ِ بوف‌ِ کورْ ، تو حنجره‌ش‌ شکسته‌ بود !

کوچه‌ی‌ شامپیونه‌ بود ، آپارتمان‌ِ سی‌ُ هفت‌ ،
همون‌ جایی‌ که‌ بوف‌ِ کورْ ، از توی‌ قصه‌ رَفت‌ که‌ رَفت‌ !

خالق‌ِ توپ‌ِ مُرواری‌ ، سایه‌ش‌ُ دنبال‌ْ می‌کنه‌ !
غربت‌ِ این‌ خونه‌به‌دوش‌ ، ترانه‌ رُ لال‌ْ می‌کنه‌ !

یه‌ عُمره‌ که‌ دَربه‌دَره‌ ، رَدِّ سه‌ قطره‌ خون‌ شُده‌ !
سایه‌ی‌ اون‌ مُدّتیه‌ ، مامورِ جَلب‌ِ اون‌ شُده‌ !

تو زندگی‌ِ آدما ، دَردایی‌ هَس‌ مثل‌ِ خوره‌ !
که‌ روح‌ُ توی‌ اِنزوا ، ذرّه‌ به‌ ذرّه‌ می‌خوره‌ !

آی‌ بوف‌ِ کورْ ! آی‌ بوف‌ِ کورْ ! آی‌ بوف‌ِ کورِ دَربه‌دَر !
پَریدَنِت‌ْ یه‌ حادثه‌س‌ ! یه‌ اتّفاق‌ِ پَرده‌ْدَر !

بَرّه‌ها عادت‌ می‌کنَن‌ ، به‌ زوزه‌ی‌ مُمتدِ گُرگ‌ْ !
اما واسه‌ تو زندگی‌ْ ، شُده‌ یه‌ زندون‌ِ بُزرگ‌ْ !

به‌ این‌ بُتای‌ لعنتی‌ ، دوباره‌ پُشت‌ِ پا بِزَن‌ !
تویی‌ یه‌ ناسزای‌ ناب‌ْ ! تویی‌ تبلورِ شُدَن‌ !

آی‌ ! آدمای‌ بی‌زبون‌ ! تا کی‌ اسیرین‌ تو نَفَس‌ ؟
نگا کنین‌ که‌ بوف‌ِ کور ، جون‌ می‌کنه‌ کنج‌ِ قَفَس‌ !
ت
و زندگی‌ِ آدما ، دَردایی‌ هَس‌ مثل‌ِ خوره‌ !
که‌ روح‌ُ توی‌ اِنزوا ، ذرّه‌ به‌ ذرّه‌ می‌خوره‌ !

مشاهده پروفایل

بی‌سرزمین‌تَر از باد

صورت‌ِ عکس‌ِ تو آلبوم‌ خیسه‌ ،
دوباره‌ خاطره‌ت‌ُ بوسیدم‌ !

این‌ سوال‌ِ بی‌ جواب‌ُ از خودم‌ ،

تا حالا هزار دفه‌ پرسیدم‌ :

با کدوم‌ ترانه‌ باز جون‌ می‌گیره‌ ،

نبض‌ِ اون‌ حنجره‌ی‌ فیروزه‌ ؟

می‌دونم‌ بدون‌ِ تو فردای‌ من‌ ،

رنگ‌ِ خاکستری‌ِ دیروزه‌ !

تن‌ْتشنه‌ مثل‌ِ خورشید ! بی‌سرزمین‌تَر از باد !
کولی‌تَر از ترانه‌ ! بی‌پَرده‌ مثل‌ِ فریاد !

تنهاتر از سکوتم‌ ! روشن‌تر از ستاره‌ !
عاشق‌تر از همیشه ، با من بخون‌ دوباره‌ !

پلکای‌ پنجره‌ رُ وا می‌کنم‌ ،
تو کوچه‌ زمزمه‌ی‌ مهتابه‌ !

همه‌ی‌ پنجره‌ها خاموشن‌ ،
انگار این‌ کوچه‌ی‌ خلوت‌ خوابه‌ !

بی‌صدا اسمت‌ُ فریاد می‌زنم‌ !
هق‌هقم‌ حنجره‌م‌ُ می‌بنده‌ !

دوباره‌ دستای‌ نامریی‌ِ شب‌ ،
پِلکای‌ پنجره‌م‌ُ می‌بنده‌ !

تن‌ْتشنه‌ مثل‌ِ خورشید ! بی‌سرزمین‌تَر از باد !
کولی‌تَر از ترانه‌ ! بی‌پَرده‌ مثل‌ِ فریاد !

تنهاتر از سکوتم‌ ! روشن‌تر از ستاره‌ !
عاشق‌تر از همیشه ، با من بخون‌ دوباره‌ !

مشاهده پروفایل

بچه ی لاله زار

بچه‌ی لاله‌زاره، کارِ اصلیش فراره
چاقو می‌سازه اما یکیش دسته نداره
روزا رو با رفیقاش کنارِ جوب می‌شینه
شبا تو آلونکش خوابای خوب می‌بینه

چه خاطراتی داره، از کوچه‌های تهرون
از عشقِ سگ دو زدن، رو تنِ این خیابون

هنوز براش مهمه قول و قرار و مَرام
تعارفِ لیوانِ آب، دعوا سرِ پولِ شام

حتا اگه شامشون فقط یه کم اُملته
دلش پُره و کسی بهش نمی‌گه: چته؟

با خاطراتش خوشه، جا مونده توی رؤیا
گم کرده آرزوشو یه جایی اون قدیما

اون شبی که قلعه رو آتیش زدن آدما،
میونِ آتیش و دود، میونِ هول و ولا،

دنبالِ اون زن می‌گشت که پاش کتک خورده بود
اون زن میونِ آتیش یه گوشه‌یی مُرده بود...

دلش می‌خواست با اون زن یه طرفی بشه گُم
گورِ بابای دنیا، لعنت به حرفِ مردم

آخ... اگه آتیش تنِ زنو نسوزونده بود،
زودتر اگه می‌رسید... اون زن اگه مونده بود...

بچه‌ی لاله‌زاره، کارِ اصلیش فراره،
تو هف تا آسمونم ستاره‌‌یی نداره
روزا رو با خیالاش کنارِ جوب می‌شینه
شبا تو آلونکش خوابِ زنو می‌بینه...

مشاهده پروفایل

دلم می خواد

دلم می‌خواد که چشماتو بپیچم توی یک سيگار
دلم می‌خواد جوون‌ترشم دوباره قبلِ هر دیدار

دلم می‌خواد باهات باشم مثِ یه خال رو سینه‌ت
دلم می‌خواد دوتا دستام یه هیزم شن تو شومینه‌ت

دلم می‌خواد که یه آ-ه-ن-گ توی گوشی تو باشم
تنت دنیاییه، من هم می‌خوام مارکوپولو باشم

دلم خیلی چیزا می‌خواد: چشاتو واسه نقاشی
یه خونه – حتا نُقلی – که تو پشتِ پنجره‌ش باشی

می‌خوام جا خوش کنم دائم تو تاکستانِ لبخندت،
تو چشم تو که یه دشتِ پر از قرقاول و اسبه...
می‌خوام گم شم تو آغوشت که سیب سرخ ممنوعه‌س
بهشت وصله‌ی ناجوره که به آدم نمی‌چسبه!

تو چی می‌خوای از این دنيا؟ بگو! غول چراغ این‌جاست!
اگر چه خالیه دستاش ولی قدِ تو بی‌پرواست

همین که کل دنیا رو برات زیر و زبر کرده
تمام راها رو رفته که به سمتِ تو برگرده!

بگو تا که خدا رو هم بیارم از تو عرش پایین
بگو تا حتا بودا رو بپوشونم یه شلوارجین

چی می‌خوای؟ تنها لب تر کن که با تو حله هر مشکل
کنار تو شناسنامه‌م نمی‌شه تا ابد باطل

می‌خوام جا خوش کنم دائم تو تاکستانِ لبخندت،
تو چشم تو که یه دشتِ پر از قرقاول و اسبه...
می‌خوام گم شم تو آغوشت که سیب سرخ ممنوعه‌س
بهشت وصله‌ی ناجوره که به آدم نمی چسبه!

مشاهده پروفایل

زنِ قرمزپوش

هنوز با چشمای ماتش نشسته تو میدون
یه زن تو پیرهنِ قرمز، یه روحِ سرگردون

یه زن که دربه‌درِ عشقِ رفته از دسته
تمامِ پهنه‌ی تهران براش یه بن‌بسته

زنی که کلِ جوونیشو منتظر مونده
به انتظارِ کسی که دلش رو سوزوند

به انتظار همون که نیومد و گم شد،
زنی نشسته که حرف و حدیثِ مردم شد

از اون وقتی که شهر یادش میاد، یه زن توی میدونِ فردوسیه
کسی با خبر نیست که اهلِ کجاست، کسی با خبر نیست که دردش چیه
رو لب‌هاش یه لبخنده اما چشاش یه کوچه‌س که توش داره بارون میاد
می‌گه اون کسی که رو قولش نموند، یه روزی سراغش تو میدون میاد

زنی با موی سفیدش بازم تو میدونه
که حرفِ هیچ‌کسو غیر از خودش نمی‌خونه

یه عمره مُرده ولی خیلیا اونو دیدن
کنارِ میدونِ فردوسی با همون پیرهن

نشسته تنها و خیره به عابرا مونده
به انتظارِ همون که ازش جدا مونده

زنی که مُرده ولی روحش اون‌جا منتظره
تا مردِ قصه بیاد اونو با خودش ببره

از اون وقتی که شهر یادش میاد، یه زن توی میدونِ فردوسیه
کسی با خبر نیست که اهلِ کجاست، کسی با خبر نیست که دردش چیه
رو لب‌هاش یه لبخنده اما چشاش یه کوچه‌س که توش داره بارون میاد
می‌گه اون کسی که رو قولش نموند، یه روزی سراغش تو میدون میاد

حالت موضوع بندی \| حالت خطی ترانه ها و اشعار یغما گلرویی
نویسنده	پیام